ബെംഗളൂരുവിൽ വർഷങ്ങളായി ജീവിക്കുകയും പഠനത്തിനും തൊഴിൽ തേടിയും എത്തുന്ന മലയാളി യുവാക്കളുടെ ജീവിതങ്ങളുമായി അടുത്ത് ഇടപഴകുകയും ചെയ്ത അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് ഈ കുറിപ്പ് എഴുതുന്നത്. ലഹരി, മാനസിക സമ്മർദം, സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ തുടങ്ങിയ കാരണങ്ങളാൽ പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്ന വിദ്യാർഥികളുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും വേദനകൾ നേരിട്ട് കണ്ട അനുഭവമാണ് എന്നെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലേക്ക് നയിച്ചത്. ആന്റിഡോട്ട് ഫൗണ്ടേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, പ്രതിസന്ധികളിൽ അകപ്പെടുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്ക് താങ്ങും വഴികാട്ടിയുമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളിലാണ് ഞങ്ങള്. ഒരു വിദ്യാർഥിയെ എങ്കിലും അപകടത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമെന്ന പ്രത്യാശ തന്നെയാണ് ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ പ്രചോദനം.
-അഡ്വ. ബുഷ്റ വളപ്പില്
ഏതൊരു മാതാപിതാക്കളുടെയും ഏറ്റവും വലിയ ബലഹീനത മക്കളാണ്. തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ അവസരങ്ങൾ മക്കൾക്ക് നേടിക്കൊടുക്കാനും, തങ്ങൾ എത്താത്ത ഉയരങ്ങളിൽ അവരെ എത്തിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹം ഓരോ രക്ഷിതാവിനുമുണ്ട്. കടം വാങ്ങിയും, ലോൺ എടുത്തും, സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചും മക്കളുടെ ഭാവിക്കായി ജീവിക്കുന്നവരാണ് പലരും.
കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടായി ബെംഗളൂരുവിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിൽ ഈ നഗരത്തിന്റെ വളർച്ചയും മാറ്റങ്ങളും ഞാൻ അടുത്തറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന് മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയാനുള്ളത്.
കേരളത്തിൽ നിന്ന് ഉപരിപഠനത്തിനും തൊഴിലിനുമായി ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കളാണ് ഓരോ വർഷവും ബെംഗളൂരുവിലെത്തുന്നത്. ഒരുകാലത്ത് പ്രൊഫഷണൽ കോഴ്സുകൾക്കായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് സാധാരണ ഡിഗ്രി കോഴ്സുകൾക്കുപോലും ഈ നഗരം യുവാക്കള്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസസൗകര്യങ്ങളും കരിയർ സാധ്യതകളും ബഹുഭാഷാ അന്തരീക്ഷവും അതിന് കാരണമാണ്.
എന്നാൽ ഈ സ്വപ്നയാത്രകൾക്കിടയിൽ ആശങ്കാജനകമായ മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യവുമുണ്ട്. പഠനത്തിനായി എത്തുന്ന ചില വിദ്യാർത്ഥികൾ ലഹരിയുടെയും അനാരോഗ്യകരമായ കൂട്ടുകെട്ടുകളുടെയും പിടിയിലകപ്പെടുകയും ജീവിതം വഴിതെറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ മലയാളികൾക്കും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർക്കും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ പുതിയതല്ല. ആശുപത്രികളിലും പൊലീസ് സ്റ്റേഷനുകളിലും ദുരന്തവാർത്തകൾക്കിടയിലും നിരന്തരം ഇടപെടേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ പലരെയും മാനസികമായി തളർത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി പറയേണ്ടതുണ്ട്. ബെംഗളൂരു ഒരു മോശം നഗരമല്ല. ഇവിടെ പഠിക്കുന്ന എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും വഴിതെറ്റുന്നവരുമല്ല. മറിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികൾ മികച്ച രീതിയിൽ പഠിച്ച് ജീവിതവിജയം നേടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അപകടസാധ്യതകൾ ഉണ്ടെന്ന യാഥാർഥ്യം നാം കാണാതിരിക്കരുത്.
മക്കൾ ഇത്തരം ചതിക്കുഴികളിൽ വീഴുമ്പോൾ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും അവർ നിരപരാധികളാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. ചിലർ തെറ്റായ സൗഹൃദങ്ങളിലൂടെ വഴിതെറ്റുമ്പോൾ മറ്റുചിലർ ബോധപൂർവം അപകടകരമായ ജീവിതരീതികളിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലഹരിയുടെ സ്വഭാവവും അതിന്റെ ആഘാതവും ഓരോരുത്തരിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. ചിലർക്ക് ഒരൊറ്റ ഉപയോഗം പോലും ഗുരുതര പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പങ്ക് വളരെ പ്രധാനമാണ്. അഡ്മിഷൻ എടുത്തുകൊടുത്തതോടെ ഉത്തരവാദിത്തം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കുട്ടികൾ എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്, ആരോടൊപ്പമാണ് ഇടപഴകുന്നത്, അവരുടെ മാനസികാവസ്ഥ എന്താണ് എന്നൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പഠനത്തിനായി വീട്ടിൽ നിന്ന് അകലെയെത്തുന്ന കുട്ടികൾക്ക് സാമ്പത്തിക പിന്തുണ മാത്രം മതിയാകില്ല; വൈകാരിക പിന്തുണയും അത്യാവശ്യമാണ്.
ഇന്ന് ഹോസ്റ്റലുകളിൽ നിന്ന് മാറി സ്വതന്ത്ര താമസസൗകര്യങ്ങളിലേക്കും കോ-ലിവിങ് സംവിധാനങ്ങളിലേക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂടുതലായി മാറുന്നുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്തവും വളരേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നത് അതിന്റെ വിപരീതമാണ്.
ഒരു സുഹൃത്ത് പങ്കുവെച്ച അനുഭവം ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. അന്യവീടുകളിൽ ജോലി ചെയ്ത് മകളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അമ്മ, ആ മകളുടെ ജീവിതം ലഹരിയിൽ തകർന്നുപോകുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കേണ്ടി വന്ന അവസ്ഥ. അതുപോലെ തന്നെ സമൂഹത്തിൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അധ്യാപകന്റെ മകൻ ലഹരി ശൃംഖലയിൽ ഉൾപ്പെട്ടുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ കുടുംബത്തെ തകർത്ത അനുഭവവും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം കഥകൾ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല.
ഈ യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ് സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളുടെ ആവശ്യകതയെ കൂടുതൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു കുട്ടിയെ എങ്കിലും അപകടകരമായ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനായാൽ അത് വലിയ നേട്ടമാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരും മത-രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക രംഗങ്ങളിലെ പ്രവർത്തകരും അഭിഭാഷകരും അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മകൾ ഇന്ന് കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണ്. ലഹരി ഉപയോഗം, മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ബോധവൽക്കരണവും പിന്തുണാ സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.
മക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ നല്ല മാതൃകകളാകുക, അവരുമായി തുറന്ന സംഭാഷണം നിലനിർത്തുക, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയും പഠനാന്തരീക്ഷത്തെയും അറിയാൻ ശ്രമിക്കുക, പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുമ്പ് തിരിച്ചറിയുക — ഇതൊക്കെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിരോധം.
ഒരു തലമുറയെ വേരോടെ നശിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഈ സാമൂഹിക വിപത്തിനെതിരെ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാം. ആരോടും യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കാനല്ല ഈ ശ്രമം. മറിച്ച് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയെ എങ്കിലും രക്ഷിക്കാനുള്ള കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാനാണ്.
നന്മയുടെ പോരാട്ടം എളുപ്പമല്ല. പക്ഷേ ഒരു ജീവിതം രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ പോരാട്ടം അർഥവത്താകുന്നു◾
അഡ്വ. ബുഷ്റ വളപ്പില്- കോഴിക്കോട് സ്വദേശിനി. ബെംഗളൂരുവിലെ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക രംഗങ്ങളില് സജീവ സാന്നിധ്യം. മയക്കുമരുന്നിനെതിരെയുള്ള ദേശീയ സംഘടനയായ അഫോയി (ആന്റി ഡോട്ട് ഫൗണ്ടേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ)യുടെ ജനറല് സെക്രട്ടറി. മലയാളം മിഷന് കര്ണാടക ചാപ്റ്റര് ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറി.
